Judith en Maarten zijn Judith van Dommelen en Maarten Ligtvoet. Zij vertrokken begin 2004 naar Maroua in Kameroen om daar onderzoek te doen naar beestjes. Sinds die tijd sturen ze geregeld mailtjes, die de wereld vertellen hoe het met ze gaat. Eigenlijk weten we helemaal niet of de wereld dat wel wil weten, maar voorlopig is het interesting reading.

e-mail van 11 januari
Hallo allemaal!

even een generaal mailtje voor iedereen..We zijn dus aangekomen in Kameroen, zonder kleerscheuren (hoewel Leon onze reisgenoot in parijs aardigjes ziek was) voorlopig maar wel met lollige organisatie. We hadden gelukkig in douala wel een contact via de universiteit die we hebben betaald om ons veilig naar een hotel te brengen en de volgende dag weer op het vliegtuig te krijgen (er moesten wat vliegveldfiguren worden omgekocht). Je wordt ook niet direct overvallen door hele hordes mensen die aan je zitten. Er zijn wel veel kruiers die graag tegen betaling de koffers uit je hand trekken om ze mee te zeulen.

We zijn met camair een goed end richting Maroua, waar het CEDC station is, gekomen alleen het laatste stukje hadden ze geen zin meer in (weerscondities) en dus moesten we met een "Super Voyages" minivan met z'n 18en van Garoua naar Maroua, zo'n 4 uur rijden. Echt gelachen met die Kameroenezen op het busje...wij roulerend om niet de hele trip op de wielkast te moeten zitten en deuken te krijgen van de kuilen in de weg in ons achterwerk.

Overal rode aarde, dorpjes met mensen die geen idee wat aan het doen zijn en baobabs met broodvruchten. Het land is vlak en heeft af en toe zeer vreemde balancerende basaltformaties. Uiteindelijk kwamen we de 8e januari dan om 18:30 aan in plaats van de geplande 10:15 dus geen gezeik meer over NS vertragingen van jullie allemaal OK! Wij onze koffers gedumpt in de keuken die op slot kan en vervolgens nar Stephen gegaan (onze parrtime begeleider en tevens coordinator van het CEDC veldstation). Daar kregen we dan eindelijk te eten want door alle vertragingen heen hadden we alleen een halve sandwich op de hele dag.

Potje kolonisten van Katan gespeeld en een glaasje whisky gedronken en toen lekker naar bed. Volgende dag naar Stephens kantoor voor de vergunningen etc en daarna met Olga, die Leons leeuwenonderzoek-partner is, de stad in. In Maroua kun je werkelijk alles krijgen behalve eten. We hebben kussens gehaald en een onderlaken voor twee matrassen aangezien de lieve papa meliki (soort engelbewaarder voor alle studenten hier, maakt fantastische vloeibare caffeine) Maarten en mij een tweepersoonskamer heeft gegeven. Joepie met plafondventilator. Samen met leon hebben we al goed wat achter de hagedissen aangezeten hier op het CEDC.

Erg mooie beesten, sommigen met rooie kop, wit lichaam wat overgaat in blauw en eindigt in een rooie staart. We zullen er wat mooie plaatjes van schieten met de camera die trouwens zijn vruchten al aardig aan het afwerpen is. Het rolletje wat we in parijs hebben ontwikkeld waar de familie, vrienden en de sneeuw op staan kunnen de kameroenezen erg waarderen. We hadden een week geleden in oegstgeest een sneeuwgeit met rode fiets achterlichten gebouwd op de stoep en dat veroorzaakt wel wat verwarring. "Leeft die geit? c'est vivant?"

We hebben een mobieltje gekocht, da's ook erg raar, iedereen loopt hier rond met redelijk luxe mobieltjes. Is ook wel te begrijpen omdat het vaste telefoonnetwerk niet echt vaak werkt. Voor het eerst in je leven een mobiel en dan koop je em hier, Nou moe!

Alleen het eten dus valt enorm tegen: twee dagen oud stokbrood en een halve kalebas couscous met zn vieren, gelukkig lopen er veeeel mieren bij het CEDC en kunnen we daar nog wat mee en in de acacia (boomsoort) zitten van die larven die ook gegeten kunnen worden. Acacia zelf is ook wel eetbaar alleen na twee dagen heb je wel genoeg weer van die peulenpulp. Helaas is er weinig anders. Gisteren (zaterdag) een hagedis gevangen en gegeten! Go us!

Drank is er in tegenstelling tot eten voldoende en dus zuipen we bier en koffie om te compenseren wat we niet met eten binnenkrijgen. Ow en gisteren ook nog een feestje: Janneke en Erik hadden uit Garoua een Papaya meegenomen. Daar zijn we met z'n tienen driftig op aangevallen. voor vanaaf hebben Olga en Judith ongeveer tweehonderd gram linzen voor 7 p. weten te bemachtigen en dat is al een hele kunst zal ik je vertellen. Maarja..

Verder hebben we dus enorm veel lol hier, we spelen veel Kolonisten en zuipen het een en ander. Binnenkort wordt het mango en citrusseizoen en dan gaan er betere tijden komen. Daar praten Olga en Juud nu al uren over per dag, wat er misschien over een maand allemaal te koken zal zijn met de nieuwe seizoensgroenten.

Voorlopig ook al wel leuke beesten gezien, gieren en ander vogelgrut. Kameroenezen zijn ook echte beesten. We stappen van de clando af (brommertaxi) en na betaling wordt er rustig "menage aux trois" gevraagd aan je! Hahahha echt lachen gieren brullen. We waren naar de nachtclub gegaan om te dansen en Stephen wordt al 2 maanden! gestalked door een vrouw die Aisha heet (was een goede bedoeling van de gouverneur die haar had gebeld dat hij zielig was omdat het uit was met zn vriendin). Om je te bescheuren hoe die vrouw hem van Porte Mayo (cáfe) naar de club was gevolgd en vervolgens in allerlei tiet en konthoudingen voor zijn blikveld ging dansen (zijaanzicht, arm omhoog voor beter silhouet, haar opgooien, kontschudden, zijdelingse blik etc etc) waardoor hij niet eens meer naar de WC durfde. Proest :) maar ze ging even anar buiten en hij dus naar de WC, komt er even later een ober die tegen m zegt: il y a une femme qui voudrait vous voire dans les toilettes!! hahaha we zijn maar weggegaan en Olla heeft stephen op de clando geescorteerd want je weet maar nooit.

Kortom we maken wat mee hier. Stephen is vandaag naar Nederland voor een maand en wij betrekken dan zijn huis (megakoloniaal, 3 hulpen, jeromomatic superneger en 7 kamers twee badkamers en nog een douche!) voor de periode dat hij weg is. Overmorgen gaan we naar Waza National Park voor een eerste scoutrit op de kraanvogels met Erik en Janneke (owja onze begeleider en zn vriendin). We hebben er nu al zin in.

Binnenkort horen jullie meer!
Groetjes uit Maroua van Maarten en Judith

Maarten en Judith Ligtvoet.
CEDC, BP 410 Maroua
Straatnamen doen ze niet aan.
Het bereik van de mobiel is niet altijd even fantastisch, we hebben wel voicemail.

e-mail van 16 januari
Hallo luitjes
wederom een berichtje uit donker afrika!

Wat zijn jullie allemaal leuk erin gestonken zeg... :)
Maarten en ik hadden bedacht dat als we meteen met decadente eetverhalen zouden aankomen dat dat wat saai zou wezen maar bij deze: voedselhulp is werkelijk onnodig!! Hihihi echt een grote grap! Wij hebben hier al kennisgemaakt met de stukjes eendenborst met cassis-driepepersaus (8 euro) , de dikke vis met sla (2.50 E), de avocadosalade (1.45 E), de runderfilet met veeel piment (0.80 E) en de beignets (oliebollen voor 0.03 E p.s., 10 voor 0.3 E). Lekkere pain du raisin et chocolat bij de bakkertjes en een soort suikerbrood, lokale pindakaas. Dadels en bier. Broillie (een rijstpap).

Daarnaast hebben Olga en ik al plannen om thaise curries, indiase curries, confit de canard, lemon lime tart (waar ik overigens nog het recept van nodig heb), chocolademousse, chocoladefudge, watermeloen-wodka sorbet en bakken cocktails met vers fruit (daiquiries enzo) te gaan maken in Stephen's blender. Stephen is nu in Nederland en we hebben zijn megahuis bij afwezigheid maar betrokken waar een hele fijne keuken inclusief Jeromomatic (de schoonmaakmeneer die Jerome heet) in zit, drie douches met warm! (dat is er niet op het CEDC) water en 4 slaapkamers als het er niet meer zijn.

Onze woordenschat is ondertussen uitgebreid met woorden als:
sapvrouwtjes (vrouwtjes die flessen 1.5 L verse sap verkopen (mango citroen guave papaya etc));
visvrouwtjes (die waar je de dikke vis met sla haalt);
plasticstraatje (straatje waar heel veel plasticwaar te koop is (recycled spul in de fabuleustigste kleuren) zoals emmers kannen bakjes wasmanden winkelmandjes etcetcetc);
importneger (die er bij jullie rondlopen);
zwaaimoment (onderweg, als kleine kindjes naar je gaan zwaaien);
gruizigheidsperiode (ma-wo als we geil zijn na het innemen van de Lariam..is duidelijk een bijwerking maar stond niet in de lijst als zodanig hihhi) en nog wat meer.

De mensen hebben hier gedresseerde koeien (die naar ze luisteren enzo.."naar de schuur links": alle koeien links etc etc) en het leven fabuleus. We zijn net voor het eerst naar het Waza park geweest om kennis te maken met het gebied en met de gids Falama, een bejaarde man van 55 (tja das al 7 jaar over de levensverwachting) die erg scherp ziet en ons een boel beesten kan vertellen.
Falama woont aan de rand van het nationaal park in een echt afrikaans dorpje met rieten soort tipi's (boukarou) en hij heeft veel blije kinderen. Omdat we met z'n velen waren vandaag is hij meegereden op het dak. Het contact met de chaffeur is nog enigszins problematisch omdat hij in het begin niet helemaal door had dat wij graag vogels kijken en de jeep dan gewoon tot aan het meertje rijdt waardoor alle vogeltjes eieren voor hun geld kiezen. We hebben al gezien: hele hordes giraffen met 30 tegelijk, en een mamma met 3 dagen oud jong, tamarisken (antilopesoort), kob antilopen, jakhalzen, een mangoest, grondeekhoorns, patas apen, en afdrukken van een leeuw. Olifanten net gemist maar dat komt nog wel.

Voor de vogelaars de meest gave soorten even (anders even overslaan, wanneer je de hele lijst wil ff mailen): Abessynian roller, namaque dove, malachite kingfisher, grey headed kingfisher, tawny eagle, Wahlberg's eagle, african fishing eagle, bateleur, dark chanting goshawk, yellow billed black kite, lesser blue eared glossy starling, long tailed glossy starling, paradise wydah, Jacana, red cheeked cordonbleu, natuurlijk ons onderzoeksobject de kroonkraanvogel in zeer grote getale (bij waterhole bodelaram maar liefst 250 stuks) en dus nog veel meer.

We hebben net buiten het park bij Waza geslapen in de cas de passage waar het gratis toeven is en het vannacht erg onrustig was. Leon zei dat er een menigte nigerianen voor de deur stond maar het was maar de wind in combinatie met gaar dak die een *giganties* takkelawaai heeft gemaakt de hele nacht door. Judith heeft heerlijk erdoorheen geslapen en vond dat ik aan het miepen was maar dat vond ik ook toen judith het vanmorgen koud had, in achttien graden!

Over een week wanneer we een week veldperiode gaan doen gaat er waarschijnlijk een andere chaffeur mee. da's Hamidou waarbij we afgelopen zondag op de trouwerij zijn geweest. Iedereen van de biologen en ecologen was uitgenodigd en we hebben met z'n allen op een kleedje bij hem in tuin heerlijke pens gegeten en daarna zijn vrouw bewonderd. Een erg jong meisje van 17 ofzo die er erg triest uitzag dat ze nu uitgerekend vandaag moest trouwen. Ik denk wel dat ze aan Hamidou een goeie heeft want dat is een erg blije vogel.

Verder zijn we nu een beetje aan het studeren geslagen na een week van decadentie en koloniaal gedrag. We zijn nu bezig met het ontwerpen van het project op methodologisch gebied en dan gaan we volgende week voor het echies voor 7 dagen het veld in. Spanning en sensatie dus. Jullie horen binnenkort meer!
Groetjes van Maarten en Judith

e-mail van 23 januari
Hoi hoi meer nieuws

Leon, de andere bioloog uit leiden zag in nationaal park Waza opeens de charme in van het vogelen. Hij is zich helemaal gek aan het schieten met zijn digitale camera en ik hoop daar binnenkort wat van te kunnen laten zien.

Ze gieten hier op de markt zelf allerlei gestoorde kleuren plastic tot emmers en alles wat een vrouwenhartje kan begeren zoals boodschappenmandjes. Judith: "ons plastic vloekt". Het is best raar om hier inkopen te doen en absoluut niet op de hoogte te zijn van de sommige prijzen zodat je wordt uitgelachen op de markt en dan vervolgens rode henna als pepers in je voedsel wilt doen.

We hebben wel het beste cafe voor citroensap en redelijke advocadosalade ontdekt in Maroua-centrum. Da's cafe l'artisenat waar ze vandaag snoeiharde franse chansons over de hele markt en de geitenhandel knalden.

's Avonds wordt er nog steeds veel gekatand met de andere nederlandse studenten hier. Om het niveau van decadentie te vergroten verblijven we zo veel mogelijk met z'n tweeen in de kast van een huis van stephen. Zondag-ochtend een stroom en water-storing gehad van een paar uur. Maandag met de nederlanders gekookt in het huis van stephen. Kurt is kippen gaan scoren in het centrum voor een uitgebreid festy feast.

Het hele CEDC is in rep en roer omdat de minister van landbouw langskomt en er mogelijk wat subsidie te regelen valt. Alle ouwe banken en bureau's worden naar buiten gesleept, nieuw spul naar binnen en er wordt zelfs geveegd. Ze zijn een dagje naar het Nationaal Park Waza gegaan met een hele colonne auto's, waar het normaal gesproken redelijk rustig is. Volgens de minister waren er helemaal geen problemen in deze regio maar lag alles aan de mensen zelf, dat was zijn antwoord op alle vragen van de mensen hier.

Maandag het supermarktje middenin het bijennest van alle marktstraatjes in Maroua opgezocht en allemaal lekkere dingen ingeslagen zoals mayo en eieren voor het pannekoekenontbijt. We waren 's-avonds eigenlijk van plan om bij de visvrouwtjes een goedkope maaltijd scherpe vis te gaan halen, maar om een of andere reden zijn we tijdens het wachten op de brommertaxi al van gedachten veranderd en terechtgekomen bij Port Mayo. Port Mayo is *het* blankenrestaurant / cafe alwaar ... : Judith: "This is the good life stimpy, i tell you!"

Voor: een salade greque metfeta. Hoezee voor de kaas! plat de resistance was een cote de boeuf braisee wat ons een moment deed denken aan spareribs (comment van Juud: het was spareribs maar dan 1 van een koe en we hadden een half uur nodig om met redelijk scherpe messen ons er een weg in te hakken, ik had er haast een machete bij gevraagd..). Dat duurde tot het toetje, feuillete aux mangue, een soort mango tompoes. Toen de ober de vleesresten kwam halen riep judith in haar opperbeste frans: "j'ai me bien amusee comme la viande!". Daarna hebben we ons vermaakt met de h huispooier die ons een reisje probeerde aan te smeren naar Waza NP. Nee bedankt, daar zitten we het komende half jaar.

Wij vragen ons plotseling af waar het woord negeren zijn oorsprong heeft gevonden. We hebben goed in een scheur gelegen met met fransen een tafeltje verder die het hele kitsch en speerarsenaal van een paar handelslieden aan het opkopen waren. Na een glas port voor catena-prijzen plotseling een catena-heimwee moment.

Komende zaterdag 24 januari vertrekken we naar het nationaal park Waza voor een week en zijn we slecht mobiel bereikbaar.
Maarten en Judith

e-mail van 3 februari
A'djamna Hollanders

Djambandou'na? (goedendag hollanders, hoe gaat het ermee?)
Djamkòdoumé ! (Alles goed hier)

Zoals u ziet proberen Maarten en ik ons de lokale taal, Fulfulde, eigen te maken. Dit wil wel aardig vlotten, we kunnen na een weekje Andirni (dorpje waar de gids Falama woont en wat ons erg doet denken aan de lemen hutjes uit het archeon) al een boel woordjes zeggen bv. van beestjes (mbala: schaap, puju: paard etc etc) en hemellichamen (code: sterren, leowru:maan) en zowaar hele volzinnen uitspreken (hokkam diam, mi jiwa: geef me water, ik ga me wassen; naange moutti: de zon gaat slapen) en ook het tellen gaat prima, 't is makkelijk want een vijftallig stelsel met tientallige aanvulling (1 tot 5, dan 5 en 1 etc tot tien, dan 10 en 1 etcetc). Lollig is het zeker want de mensen vinden het prachtig om in hun eigen taal aangesproken te worden en nu kunnen we ook minder makkelijk opgelicht worden op de markt als ze eerst iets anders in fulfulde zeggen en daarna een hoger bedrag in 't frans.

Onze veldtrip begon met een te gekke rit met hamidou naar Andirni. Daar een hele hoop kinders blij gemaakt met de vingerbeesten van moos. Als je aankomt wordt de gastenmat uitgerold in het zand om de gasten op te laten zitten. In Andirni hebben de kindertjes ons geholpen met beestennamen leren door een beest te roepen en dan moesten wij het geluid nadoen wat een hoop hilariteit opleverde.

Falama's kinderen zijn trouwens schattig. Hij heeft er 6, de oudste is 16, een meisje, zij heeft net haar eerste kind van 6 maanden, en de jongste is net 1. Zijn kleinzoon is dus bijna net zo oud als zijn zoontje. De vrouw van Falama is ook erg lief, zij heet Fané. Hun jongste dochtertje Heowá is werkelijk om op te eten, zo superschattig zie je ze maar zelden.

Toen ik me had gewassen en een sarong (nog bedankt Yvonne, hij komt goed van pas) had aangetrokken riepen de dochters uit: Alluha Akbar! en begonnen meteen aan de stof te voelen en mij te bekijken want die vrouw in mannenkleren had eindelijk normale kleren aangedaan!! We hebben het dus in Andirni erg naar ons zin gehad in de eerste veldweek. Voor het eerst in een boukarou (lemen hutje, zie foto) geslapen. Bij Falama thuis ook gegeten (rijst met kip en boule de mille (gierstbol) met folere (saus van tomaat en ui)). Maarten: Het is nogal bizar dat ze ons echt als gasten beschouwen en gasten eten apart van de rest. Het is ook nog steeds wennen aan eten met je rechts en poepen en piesen met links. Het water uit de put is erg goed en lekkerder dan flessenwater.

Judith: In Waza waar we de eerste paar dagen sliepen was ik de eerste dag vreselijk ziek, zo'n 5 liter vocht uitgebraakt en koorts, maar dat was gelukkig snel over hoewel nog de oorzaak zeer onduidelijk was (geen voedselvergiftiging nl.). Tijdens mijn dag ziekte heb ik wel klipdassen gezien op de berg achter de cas de passage (het gebouw waar we slapen in Waza) die Maarten dus helaas heeft gemist omdat hij het veld in was met Falama en Hamidou de chauffeur.

Maarten: We waren de noordkant van het park ingegaan en na een uurtje stuiteren over opgedroogde olifantensporen kwamen we met een lekke band te zitten. Reserveband erop en meteen terug naar Waza-dorp naar de pneumatic. Da's een mannetje langs de weg die leeft van het plakken van de lekke banden van 4 wheel drives.

Kameroenezen leven in de gebiedende wijs. Het heeft iets hards: "Nassara! donne moi une cadeaux!" Das wat de kindertjes langs de weg roepen als je langskomt in de auto: "blanke! Geef me een cadeau!" We hebben ondertussen ook geleerd dat als je Falama iets aanbiedt uit een zakje, je het zakje meestal kwijt bent. Je bent zowieso erg geneigd om alles weg te geven omdat je "rijk" en blank bent en we Hamidou en Falama erg weinig voedsel zien meenemen op de eerste velddagen.

Na een paar dagen blijkt dat Falama zijn dieet bestaat uit colanoten. Bij de ingang van het park (waza-dorp) hangt een kolonie gidsen rond die af en toe mee liften. Hamidou lag nogal in een deuk toen hij een meeliftende gids *slapend* in de achterbak aantrof na een twee uur door het park heen stuiteren. In andirni komt er vaak een buurman buurten die herder is en erg blij op mijn kaki desert combat boots begon te wijzen daarbij opmerkend dat dat toch eigenlijk herderslaarzen waren en hij herder is. Hoeveel moeten ze kosten? Veel onbegrijpelijk fulfulde.

Geprobeerd sterren te kijken met Falama maar we kwamen niet veel verder dan "sterren" fulfulde. Falama kwam aanzetten met zijn fotoboek van al zijn studenten over de afgelopen jaren. Fotos laten zien van vrienden en familie is een teken van respect.

Judith: Hamidou is ook cool! Dat is die kerel die getrouwd is waar we naar de bruiloft van zijn geweest. Kun je echt mee lachen en hij vindt Bush jr ook een slampampend wrattenzwijn, een kerel naar ons hart dus.

Even de beesten verder doornemen: nog paardantilopes gezien (grote rode antilope met korte maantjes en een zwarte koptekening) en een boel wrattenzwijnen, drie mangousten, een civet, opnieuw jakhalzen, kobantilopen, Thomson's gazelles, 37 giraffes en gestreepte eekhoorns. En een boel leuke nieuwe vogels zoals de chestnut bellied sandgrouse, pink-backed pelican, senegal coucal, little green bee-eater en de aasgier. Sporen van leeuwen en hyena's maar helaas nog niet in levende lijve.

Ons onderzoek verder gaat prima tot zover, kraanvogels genoeg (zie foto) en we hebben nu een beetje geïnventariseerd waar ze uithangen en al wat verstorings-observaties gedaan.

Het is nogal druk geweest in het park vanwege het weekend en een schooltrip. De enige setback is dat de landcruiser waar Olga, Leon, Maart en ik het veld mee in moeten een gare schokdemper heeft achter en deze mag dus niet meer het veld in. De andere auto is ietsjes opgelapt en die kan nu mee en ook offroad, maar echt betrouwbaar is die niet. Als die ook stuk gaat is het echt sores. Dat zou nl. betekenen dat Olga en Leon's hele onderzoek in de soep draait en Maart en ik onze tellingen niet behoorlijk kunnen uitvoeren later in het seizoen als we de vloedvlakte op zouden moeten. Dat zou wel enorm balen zijn. Maarja, we hadden vantevoren bedacht dat hier in Afrika de helft van je kostbare onderzoekstijd en -planning verloren gaat aan op je reet zitten omdat er dingen niet in orde zijn dus echt oningecalculeerd is dat ook niet mits het inderdaad niet doorgaat met die auto. Als deze auto stuk mocht gaan kunnen we alleen met Martine's auto weg wat betekent dat de veldtijd gehalveerd wordt omdat dan 3 onderzoeken 1 auto moeten delen en die kan überhaupt niet van de weg af (te laag). MMz een beetje een kopzorg maar we gaan er niet wakker van liggen. We zijn tenslotte in fantastisch Kameroen en het weer is goed en de mensen zijn leuk en er is de African Nations Cup dus vervelen doen we ons niet!

Over voetbal: We hebben Kameroen-Algerije in Waza zitten kijken bij restaurant "chez Jean", de enige tv daar dus in een kroegje met 70 man!!! loool! En vervolgens in restaurant porte mayo in Maroua (jullie zijn de mail van de eendeborst met cassis-pepersaus nog niet vergeten?) de wedstrijd tegen Zimbabwe waarna natuurlijk half Maroua knetterveel herrie ging maken omdat ze 5-3 gewonnen hadden!! Erg vermakelijk hoe iedereen hier meeleeft met de equippe nationale: les lions! En wow wat een een mooie strakke nieuwe shirtjes (inderdaad nettie, jammer dat de broekjes niet strak zijn ook) hebben die negers aan!

Maarten en ik hebben ons vandaag ook ín het nieuw laten steken, of nog net niet, we hebben allebei stof gekocht en ik ga er een jurk van laten maken (ligt al bij de kleermaker) en maarten van zijn stof een pantalon en overhemd.

Kicken...Leon die ontwennings-gothic-verschijnselen vertoont omdat hij geen zwart kan dragen vanwege de warmte heeft een paars met zwart en turquoise stof gevonden waar grote pentagrammen op staan en daar gaat hij een afro-gothbroek van laten maken. Hij is trouwens teruggekomen uit het veld met de foto's van onze eerste korte trip op de 14e die we zullen meesturen met dit meeltje.

Maarten: stoelgang update: Het ging allemaal redelijk goed met de stoelgang in Maroua, het was ons alleen gaan opvallen dat de poep verdwijnt. Where does it go? Er komt verbazend weinig uit. Toen het eruitkwam bij Judith was dat meer van boven dan van beneden. In Andirni ofwel door de olie-rijst of mijn schuwe darmen was mijn darmactiviteit gereduceerd tot een getrompetter dat zeker tot de waterput te bewonderen viel. Terug in min of meet geciviliseerd Maroua kwam het allemaal wel weer los. Zeker na een avondje, overigens erg lekkere, vleesjes van op de hoek die mij een dag lang aan de schijt hebben gekregen. De vulkaan is enigszins tot rust gekeerd behoudens een zacht gereutel bij het opstaan. Judith vraagt zich af er misschien mangoesten- ontlasting in ons water vanuit Andirni zit waardoor we mangoesten-koorts kunnen oplopen (als bever-fever, zie ren & stimpy)....
We houden jullie op de hoogte ;)

Dikke zoenen van Maart en Juud

e-mail van 15 februari
Hoooi allemaal

Hier Juud (en Maart, maar die schrijft later nog meer) vanuit warmer wordend Kameroen. Na een koude periode van de vorige week (het was 24-25 graden overdag, 's avonds 18-20 (truien aan! brrrr)) is het weer omgeslagen en lijkt de warmte van het droge seizoen eindelijk gekomen te zijn. Het is momenteel een graad of 35 overdag, lekker en we kunnen dus eindelijk gaan zwemmen in club Kaliou, het lokale zwembad.

Afgelopen week even in Waza geweest, waar nu bakken kraanvogels zitten en een groep van 400!!! olifanten (nog niet gezien) het park schijnt te zijn binnengelopen. We hebben meer fulfulde woordjes geleerd en zinnetjes (hoe gaat het met de familie "ne legnjol wa'i").

Falama heeft het wéér voor mekaar gekregen om ons te laten blijven voor lunch toen we eigenlijk haast hadden maar hij stiekem tijdens het verwisselen van de lekke band Fané rijst had laten klaarmaken. Die man is echt zo lollig...

Een kort veldweekje trouwens (4 dagen) aangezien we op tijd terug moesten zijn voor de verjaardag van Olga (13-2). Olga's verjaardag hebben we gevierd met een BBQ feestje in de tuin van "patron" Stephen, samen met hippie-duitser Olaf en diens kameroenese vrouw Martine. Olaf had zijn didgeridoo meegenomen en een trommel, Stephen heeft ook een didge, Maart en ik 3 mondharpen en een mondharmonica en zo hebben we (Leon, Olga, Olaf, Martine, Stephen, Kurt de vlaming en wij) de avond lekker jammend doorgebracht. De andere patron, Jean-Pierre Mvondo, olijke enorme neger, kwam ook nog langs met chauffeur Steve en een fles gin. Echt een heeel leuk feessie. Olaf heeft ons een klont was gedoneerd en binnenkort krijgen we ook een PVC buis van hem zodat ik, totdat er een goed stuk acaciahout voor in de plaats komt, ook een didge heb om te spelen. Na een weekje oefenen is het me weer gelukt om de circular-breathing techniek op te pakken en didgen gaat nu best lekker.

Olaf is echt kewl. Hij heeft bakken trommels en speelt fantastisch didge...Hij had ons vorige week (voordat we het veld in gingen) uitgenodigd om met andere ex-pats te gaan feesten bij club Kaliou. ze hadden daar een feestje gebouwd met 15 kg vlees en een boel drank, en we hebben kennis gemaakt met een vlaming, twee tjechen (alcoholisten, hoe kan het ook anders), drie zwitsers en nog een handjevol duitsers en kameroenezen. Echt lachen als je de hele tijd tussen engels, duits en frans aan't switchen bent, vooral als er wat meer drank naar binnen is gegaan wordt het echt lastig om niet zinnen in drie talen te gaan bouwen.

Gisteren hebben we (valentijnsdag) voor Stephen gekookt, knoflooksoep; Canard à l' orange met roergebakken aubergine, prei en courgette en gebakken aardappeltjes met ui; mango crumble met zelfgemaakt mango-ijs toe. Daarna heb ik Mango Daiquiri's gemaakt, er ligt nu nog een fles daiquiri mix in de koelkast te wachten op de bananen waarmee ik vanmiddag banana daquiri's ga maken in de blender van Stephen. Tja, we zijn eigenlijk een beetje ingetrokken bij hem met z'n vieren (Leon, Olga en wij)...we koken, slapen en werken nu in zijn huis i.p.v. op het dortoir. Stephen had nl. nadat Leon en Olga in onze veldweek weer naar het dortoir waren verkast gezegd dat ze eigenlijk best konden blijven slapen bij hem, want alleen is ook maar alleen. Zodoende. Stephen, die gedumpt was door zijn NL vriendin voor hij in december uit NL weer naar Kameroen ging (eerste meel: Aisha is trouwens na een brute afwijzing voor het moment opgehouden met stalken), is tijdens zijn afgelopen trip naar NL met zijn Ozzie-ex weer opnieuw begonnen! hurrah for love!

Zijn ozzie dame, genaamd Lia, komt uit Launceston, Tasmanië, waar wij ook wat lui kennen, dus er wordt nu uitgezocht of we gezamelijke kennissen hebben met haar. Dat zou natuurlijk wel lollig zijn. Ze komt hoogstwaarschijnlijk in juni hiernaartoe.

Lichtpuntje in ons decadent bestaan hier: er is een heel seizoen star trek the next generation meegenomen uit nederland en alhoewel de meeste afleveringen ons al bekend zijn is het een mooi "thuis"gevoel om hier met de hollanders lekker te TV-en achter de laptop (eat this Ger en Misj :) net ff naar deel 1 van de aflevering chain of command gekeken, waarbij Jean luc door de cardassians is gevangen). Het enige dat ik mis is m'n counter-strike spelletje, vooral als Kurt, Maarten, Stephen, Leon en ik over spelletjes gaan praten (allemaal game-fans, gelukkig is er Unreal tnmt, Op. Flashpoint en Gouwe ouwe Duke Nukem 3D aanwezig).

Kus van Juud
Maarten en Judith
pakketjes komen gewoon aan hint
(oja wie heeft er een voicemail volgespammed met hullo? hullo? bel ff naar afrika gvd. hullo? hullo? etc etc)

e-mail van 12 maart
Hoi mensjes...

hoe is het in Holland? Hier in Kameroen gaat alles voorlopig enigszinds naar wens. Ons onderzoek vlot helaas nog niet zo door voortslepende pech aan de auto's, maar leuk is het zeker nog.

Ondertussen hebben Olga en Leon haspels gemaakt zodat we de koorden die we gebruiken bij het meten van de waterdiepte lekker snel op kunnen rollen. Maarten en ik hebben een draagbaar observatiehutje gebouwd om onze kraanvogeltjes wat minder te verstoren (altijd handig als je onderzoek doet naar verstoringen :)). Dat was weer een dankbaar houtbewerkproject. Het is er grappig te zien hoen er wordt gereageerd op timmerende blanken, ze vinden het maar raar óf ze vinden het prachtig.

Papa Meliki, helemaal lyrisch over onze kunde doch onzeker over wat we nou hadden gemaakt, werd door Maarten op de mouw gespeld dat het was om zijn kleine leeuwtje in te vangen... Echt waaar??? Nee, antwoordden wij naar waarheid, om er vervolgens aan toe te voegen: dit is een vingerpoppetjestheater voor de kindertjes in Andirni. Om onze woorden kracht bij te zetten klommen Leon en ik snel naar binnen en begonnen met een vingerpop-aapje en -geitje druk theater te maken, Leon die hoe-hoe-hoe-aa-aaa-aaagh uitkraaide en ik blatend...hilariteit alom.

Laatst hebben we papa Meliki zitten afluisteren bij een gesprek met iemand buiten. Echt fantastisch hoe die man tussen elke drie zinnen een beestengeluid weet te proppen. Klinkt zoiets als: blablabla mèèèhèhèhèhèeh blalalbblabla wróeeuuuw blablabla smeksmek slrrrgh blablabla grrrrrrrrr. Werkelijk om je te bescheuren. Echt een melige man. Respect voor hem en z'n koffie (die we hier vloeibare caffeïne noemen (meestal in Kameroen een slappe bak, maar nee hoor, die van papa M. niet)

We hebben hier trouwens meerdere papa's: papa Falama is toch wel het meest papa voor ons. Hij is echt zo lief. En ook de eerste kameroenees die ik z'n kinderen streng zie opvoeden.

Laatste veldweek nog gezellig bij papa en de rest van de familie falama in Andirni gelogeerd, met aap van een chauffeur Fidel. Wat is dat een rat zeg. Was vooruit betaald, gaat de auto twee dagen te vroeg stuk, wil hij twee dagen loon niet teruggeven. Wij natuurlijk naar Steph gestapt, en die heeft er meteen even korte metten mee gemaakt. Vier dagen later hadden we het geld terug.

Echt een enorm verschil tussen Hamidou onze lievelingschauffeur en Fidel (eigenlijk zegt de naam al genoeg). Hamidou's vrouwtje trouwens afgelopen week pannekoeken leren bakken. Lol in hun keukentje en wat leert dat meisje snél! Binnen drie pannekoeken kon ze perfect beslag door de pan laten lopen en ook het opgooien was "pas de problème". Wat dit soort praktische aangelegenheden betreft hoef je de gemiddelde kameroenees weinig uit te leggen.

Monira, het vrouwtje van Hamidou dus, is echt enorm bijgedraaid gelukkig sinds hun trouwen (toen zag ze er nl. echt uit als een ongelukkig dood vogeltje). Verlegen is ze nog steeds, maar ze begint geloof ik al door te krijgen dat ze het aardig heeft getroffen uitgezocht te zijn door iemand als Hamidou. Ze lacht nu erg veel en vindt het geloof ik ook wel gezellig dat er vaak mensen over de vloer komen. Volgende keer krijgen we zelf kookles terug, dan leren we ons lievelings-lokaal hapje boule met foleré (rijstbal metsaus) en bouillie (drankje) maken.

Owww eten ja bijna vergeten te berichten: we hebben ons weer heerlijk uitgeleefd nu de keuken op het CEDC een beetje bruikbaar is...Pindasaus!!! hoera voor de "hollandse" keuken. In Stephens keuken hebben we zondag tortilla's gebakken en enchiladas gemaakt met gehakt van haasbiefstuk en guacamole van 5! avocado's..yummie..

Nu de eetberichtgeving tot stand komt natuurlijk ook even een stoelgang-update: Maarten heeft het Waza-effect doorbroken met 2 winnie's...Ik daarentegen zat de gehele 7-daagse veldweek muurvast, wat tot groot ongeloof leidde bij de uitbaatster van ons lokale eettentje, Tjamma, die zich niet kon voorstellen dat iemand in de hitte van de afgelopen week (47*C) twee eetlepels piment op z'n eten kon doen zonder aan de rees te gaan. Geluukig bood Maroua uitkomst: de eerste avond meteen in hotel Le Saré (onze nieuwe hangplek) de verlossing van een week Waza gedeponeerd.

Le Saré is echt cool. Het is een grand hotel uit vervlogen tijden, met een superknusse bar (mooie gelakte schijven boom als tafeltjes en leuke retrostijlrotanstoeltjes) en een enorme buitenruimte. Grote bomen staan op het terrein (doen en passant dienst als lampophanging), daaronder tafeltjes en grote plantenbakken, wat verderop is een ren met struisvogels en kalkoenen en nog wat verder op het terrein ligt een enorm zwembad. Ze draaien er elke keer andere, leuke, muziek...ouwe blues (Howling wolf, muddy waters), Sgt peppers van de beatles, Dixiejazz, Louis Armstrong en meer dat soort meuk. Het is bovendien op loopafstand en er zijn geen hoeren dus Porte Mayo heeft voor ons een beetje afgedaan. Het enige jammere is dat het eten er net zo duur is als in Porte Mayo, maar wel minder lekker. Eten doen we er dus niet, alleen zuipen. Zo ook de glorieuze avond dat we niet meer wisten of we nu 10 of 12 whiskey black (bourbon/coke mix) hadden gedronken, dat er 12 bleken te zijn...lol

Er zijn op het Saré terras weer vele avonden kolonisten van katan de historie in gegaan...Owja trouwens, twee weken geleden begonnen aan een potje Risk en het is GVD nog niet af. Er zit nu een goeie 20 uur speeltijd in en het zieternaar uit dat het nog wel ff zal duren. Nog nooit zo'n belachelijk lang potje meeegemaakt.

Bij Stephen thuis een nieuw spelletje. Steph, onze grote spelo, had een stuiterbal meegenomen uit nederland, en nu blijkt de lange gang in zijn huis bijuitstek geschikt om in te stuiterbal-lummelen. Een lol gehad man, met de lummel die in het midden met een wasemmer stond om de bal onder te vangen en die bal die de gekste hoeken maakt op de kleine tegeltjes daar...Weer vet veel blauwe plekken opgelopen :) joy

De blauwe plekken worden komende tijd hoogstwaarschijnlijk erger aangezien we met Stephen een dojo willen aanleggen in een van de leegstaande kamers in zijn huis. Kunnen we lekker judo-en en smijten met elkaar. Echt nu al zo'n zin in!!

Gisteren toch maar weer eens naar Porte Mayo geweest om iets te gaan drinken, Maart en ik hebben de avond doorgebracht eerst met Philippe, de Vlaamse uitbater van een restaurant in de stad, en zijn bloedmooie zwangere vriendinnetje uit Mokolo in de Bergen. Dat heeft ie mooi uitgezocht, de ouwe snoepert. Daarna kwam zoals altijd Uwe en hebben we nog met duitsers Uwe en Norbert, een van de eigenaars van Porte Mayo, een biertje zitten drinken.

Uwe zit echt werkelijk altijd daar. Zijn vrouw Claudia is arts hier en het gaat kennnelijk niet fantastisch tussen die twee aangezien Uwe altijd in Porte Mayo bier zit te hakken. Hij is zelf Baptistiche dominee maar dat zou je aan de buitenkant er niet af zien. Hij zit meestal in z'n motorjack met een biertje in de ene en een peukie in de andere hand...Aardige vent maar wat een droef leven...

Vrijdag gaan we met Stepen naar een feestje waarschijnlijk. Geen idee wiens feestje maar er is vast wel bier. Kan ik mijn alcoholistische neigingen weer botvieren. Drank hier is wel lekker goedkoop, was het niet zozeer de prijs dan wel hoeveel sneller je 'm hebt zitten. Ben in tegenstelling tot nederland hier met een litertje of 1,5 a 2 wel aan m'n biertax. Hah was dat in Leiden maar zo...Scheelt de helft aan geld in drank! Ik zal er nog even van moeten genieten.

Owja binnenkort gaan we ook bili bili proberen, da's een lokale palmbiersoort waar je erg dronken van schijnt te worden. Zodra ik er uit eigen ervaring uit kan vertellen horen jullie meer.

Nou dat was het dan wel weer. Zoals jullie horen verdrinken Maarten en ik hier onze sleur, er is geen bal aan, het is te warm en het zwembad is dicht én we zijn snipverkouden (dat laatste is écht waar geloof het of niet)... Het Afrikaanse leven is hard en genadeloos dus wees maar blij dat jullie allemaal inde westerse wereld toeft :o

Groetjes van Judith
knipoogje van Maarten
Juud en Maart
(en wie is nu GVD die persoon die Hullo? hullo? bel es ff naar Afrika Hullo? hullo? op onze voicemail heeft ingesproken met een gierende lachen een hoop gekrakeel op de achtergrond..Sander weet jij hier iets van (klonk een beetje als tommie)? Anders Maarten K? mmmz)

e-mail van 1 april
Hallo beste mensen

Hallo beste mensen daar in eindelijk weer een beetje op temperatuur komend Holland (naar wij begrepen hebben).

Wij hebben weer een brute veldperiode achter de rug. 't Was errug gezellig, aangezien we met Olga en Leon in een dubbelonderzoeksperiode zijn gaan veldwerken. Dat hield dus in dat we 's ochtends op hun tijd opstonden (4:30) en dan het park ingingen om met z'n vieren leeuwen te zoeken tot een uurtje of 7:30. Daarna gingen we dan ofwel met vier man door rondjes kraanvogels en groot wild tellen, of we deelden op, wij in een tentje observeren en zij met de antenne de gezenderde 3 leeuwen (Maggie, Bea en Bas :) ) zoeken.

Ge begrijpt natuurlijk dat dit betekent dat ook wij eindelijk leeuwen hebben gezien!!!! JOEPIE. Drie vrouwelijke exemplaren. Veel leeuwensporen gevonden ook (en van stropers: bakken, zelfs een stroper in persona gezien), maar verder weinig (leeuwen dan heh, wel een grondneushoornvogel, een onzeglijk groot lelijk beest, en twee genetkatten en een honingdas).

Eén avond is er door ons flink gebaald, we gingen in Andirni slapen en papa Falama wilde persé vroeg ernaartoe (om 5 uur) terwijl wij nog moesten observeren en Olga en Leon nog wilden wachten wij een waterhole waar een moederleeuw met jong was gesignaleerd. Bleek de volgende dag dat net nadat zij daar waren weggereden, de moeder met welp was gezien, en vervolgens vlak nadat wij met tentje waren weggereden, er bij het waterhole waar wij observeerden óók twee leeuwen waren komen aanlopen nog geen kwartier nadat we waren vertrokken. Stel je voor: Maarten en Judith in een tentje met twee leeuwen op 30 meter voor hun neus! Plus een fantastiche verstoringsobservatie voor ons kraanvogelonderzoek want die waren zeker weten ook ervandoor gagaan.

Al dit fantastiche is ons dus verdorie door de neus geboord. Maarja zo gaat dat in Afrika.. Je zult toch je gids te vriend moeten houden ten koste van wat onderzoekstijd soms. En papa is ook wel erg Cool (bien Glacé).

Fantastisch ook hoe papa in Andirni een schorpioen ging doodmaken die in een holletje vlakbij onze boukarou zat. Met een mes er dwars doorheen...Zei papa: Adamou (z'n zoontje), il a piqué l'année passé, et il a beaucoup pleuré. Het schijnt nl. nogal pijn te doen.

De veldweek was erg leuk maar ook wel slopend, aangezien we dus maar zo'n 6 uur per nacht sliepen en dan weer een dag van 14 uur werk erachteraan plempten. Aan het eind van de week kregen Leon en Maarten opeens ook superhoge koorts (allebei 40 graden, spierpijn, hoofdpijn en diarree) dus zijn we twee dagen eerder teruggekomen.

Tot op heden is het niet duidelijk wat ze nou hebben, de diarree is nog licht aanwezig maar geen koorts meer maar diarree kun je ook van de arsumax (antimalariamiddel) krijgen en als je met de kuur begint gaat de koorts ook omlaag. Ze slikken dus nu allebei arsumax, aangezien malaria ook een goede optie was met de symptomen. Better safe than sorry. Tests zijn onbetrouwbaar (als je 4 tests doet bij verschillende arten/ ziekenhuizen is het 2x positief 2x negatief). Nu is de kuur van een week afgelopen en gaat het wel goed met de mannen.

Judith is de enige van de groep die niet ziek is, Olga is aan het overgeven (dehydratie waarschijnlijk), Marjan (andere student) heeft dysenterie, nieuw aangekomen fransman Jonathan heeft voedselvergiftiging van de visjes die we hebben gegeten en de twee andere nederlanders hebben diarree.

Oja ook niet leuk: Olaf de lieve hippie duitser met de didgeridoo waar we zoveel mee optrokken is opeens dood! 45 was íe. Waarschijnlijk een hersenbloeding. Dat is echt zowiets bizars. Het kost ons allemaal tijd om dit te verwerken, niemand hier kan het helemaal bevatten. Martine, de kameroenese vrouw van Olaf (net fucking 6 maanden getrouwd, misschien zwanger) is met het lichaam naar duitsland vertrokken naar de familie van Olaf. Echt een drama voor haar, zit ze daar straks bij een familie die ze nog nooit heeft gezien, die weinig frans spreken, misschien met een kind van haar verse echtgenoot op komst die nu al dood is. Maarja het leven gaat gewoon door ... snif.

Wij zijn afgelopen dagen opeens veel meer metal en hardrock gaan luisteren...dat werkt ook goed voor het verwerkingsproces.

Genoeg over de drama's. Jullie zouden er depressief van worden (wij anders in ieder geval wel ;) Beter nieuws: we gaan mee met de lion-collaring operatie! Dat wordt feest hopelijk, onze kans om een leeuw aan te raken oh joy. Bas (jawel, leeuw Bas is naar hem vernoemd) de dierenarts komt de 22e april naar waza en dan gaan we vier dagen mat drie auto's jagen..

Het idee is dat er vroeg 's ochtends en overdag rondgereden wordt in een deel van het park, communicatie tussen de auto's gebeurt dan met walkie-talkies, en als er een leeuw gespot wordt is het erachteraan en dan moet bas een verdovingspijl in de leeuw knallen. Als de leeuw dan ligt en goed onder zeil is, worden er monsters van genomen en een zenderhalsband omgedaan en dan wordt hij/zij weer bij positieven gebracht. Verder wordt er 's nachts met een spotlight gezocht en dan gaan we biopt-pijltjes schieten met kruisbogen. De pijltjes hebben een automatisch ejectie-mechanisme waardoor ze er dus in en meteen wer uit gaan, en dan kun je het pijltje ophalen en heb je een weefselmonster. Tof man, we hebben er zin in.

Ander leuk iets: de gestoorde alcoholistische Tsjechen gaan naar een ander huis verhuizen maar dan kunnen ze hun pooltafel (jaa, echt waar) niet meer kwijt dus is er nu sprake van een bruikleenoptie.. Stephen heeft nl. wél ruimte in z'n huis... jamtiedam. Als dat doorgaat wordt de situatie pas écht decadent.

Over decadent gesproken, komen we uit het veld, naar Porte Mayo gegaan waar er galette-en-crêpeavond was. Een lijst met hartige en zoete pannekoekjes waar je dan vijf uit mocht kiezen. Maarten had helaas niet echt goeie goesting om meer dan drie te eten. Juud heeft dat gecompenseerd door er 1 met nijlbaars en rivierkreeftjes, 1 met gerookte zalm en bieslookroom, 1 met ham, kaas en ei, 1 met rozijnen, appels en calvados en 2 met rum, banaan, chocola en slagroom te eten (1 van Maarten dus).

Oh god Leon is echt een dwaas. Zit 'ie hier naast ons met ons uitzuigapparaat voor insectesteken op z'n kin en andere niet nader te definiëren lichaamsdelen...hihhi.

Gisteren met ons stuiterbalspelletje heeft Judith Leon bijna een blauw oog gekopt. 't was erg grappig (niet voor hem maar verder :))

Bijna de stoelgangupdate vergeten: het constipatie-Waza-effect is door iedereen doorbroken! Maarten had een enorm lange deltavormige sliert geproduceerd die Judith toch echt even moest komen bekijken. Falama ondertussen aan Olga gevraagd wat we aan het doen waren, komen we terug, Falama al aan het gniffelen, tekent Judith met haar schoen nog even op de grond hoe het ding eruit zag. Jaja en dit is dus de ware grootte...Hilariteit alom, Falama schaterlachend uitbrengend: hihi ja dat komt hihi door de Mille rouge (rode gierst) hihihi daar ga je hihi goed van poepen hihihi. Onze poep-en-plas humor slaat wel aan bij de Kameroenezen.

Jaja en en passant doen we natuurlijk ook nog werken...

Nou dat was het weer voor deze week.
Groetjes van Maarten en Judith

e-mail van 12 april
Adjamna!

Het was me wel weer een weekje deze week... Het begon ermee dat we op vrijdag 2-4 een beetje zijn beroofd.

Na een borrel bij een restaurant zijn we met Leon en Olga teruggewandeld over een slecht verlichte weg door Maroua en daar halverwege beroofd door een vadsige man met een pistool. Hij hield ons staande en wist de aandacht van Olga en Leon te trekken door zijn pistool door te laden. Olga heeft nog haar gris-gris (lokale magie) kunnen redden die ervoor zorgt dat ze leeuwen in het park vondt. Voor de rest is er geld van ons gejat en onze telefoon. De volgende dag is onze portemonnaie teruggevonden met wat papieren en bankpassen erin, dat was erg ok. Erg onwerkelijk als je dat overkomt.

De hele zaterdag zijn we bezig geweest met een bezoek aan alle officiele hoge piefen hier in Maroua om ons beklag te doen. Dat was Stephen zijn idee en ook dat was redelijk bizar om bij de gouverneur en de chef van de nationale veiligheid op bezoek te gaan voor een beroving. Het blijkt zo te zijn dat diefstal met vuurwapens hier in Maroua op personen nog niet was voorgekomen. Op bezoek bij de politie geweest waar er dieven achter tralies in het kantoor hangen.

We hebben dus maar een nieuw telefoontje gekocht en hebben een nieuw nummer! Ik denk dat hetzelfde in Amsterdam had kunnen gebeuren en dat op zich de manier waarop het verliep redelijk geciviliseerd is, we leven allemaal nog:) Het is alleen naar dat we ons (te) veilig voelden in Maroua en dat je door dit soort dingen erg wantrouwig wordt. Het zal wel wennen.

Door dit voorval zijn we een dag later de brousse ingetrokken en op zondag aangekomen in Andirni om Falama (de gids) op te halen. Er is een fransman, Jonathan, aangekomen die ook mee loopt met het leeuwenonderzoek van Olga en Leon en die is meteen meegegaan het veld in. Judith en Hamidou (de chauffeur) hebben Jonathan enigszins gederanged door al op de heenweg uren lang alleen maar flink lawaai te maken.

Jonathan heeft aardig geluk gehad in zijn eerste veldperiode want we hebben deze week veel beestjes gezien. Zondag kwam er bij een mare waar we aan het posten waren voor de leeuwen een groep van zo'n vijftien olifanten aangekuierd over de vlakte. Een stuk of vijf jongen erbij en flink veel gegooi met zand en water. Koddige beesten. 's Avonds een mooi fotomoment voor Jonathan toen de gestoorde Nederlanders communaal rek en strek oefeningen in bed deden. Met het gerammel in 4wd de hele dag is wat rugoefeningen wel een aanrader.

De leeuwenploeg staat altijd achterlijk vroeg op (4:15) om bij zonsopgang leeuwen te kunnen spotten en wij gaan vrolijk mee maandagochtend:) Geen leeuwen maar wel wat wroetende wrattenzwijnen gezien en veel wind en bewolking. Leon: "volgens mij gaat het regenen .." en ja, een half uurtje later regent het. Wat de gnoe?

Later op de dag zijn we opgehaald door de anderen toen we aan het posten waren bij een mare voor de kraanvogels om olifanten te gaan kijken met zonsondergang. Daar aangekomen grote stofwolken en toeristen en rond de honderd olifanten die blij kopje onder in de mare balrog geluiden aan het produceren waren. Erg vette beesten.

Dinsdag vroeg op pad gegaan om leeuwensporen te vinden waarbij we nu al worden gevolgd door de gidsen met toeristen die weten dat onze auto naar leeuwen toe leidt. hmmmm, matig. Geen leeuwen, wel een uil.

's Middags gepost bij Talabal wat op dit moment (net als alle andere mares in het park) aan het uitdrogen is waardoor er wel steeds meer beesten op af komen. Een groep bange antilope cheval smeert em voor ons, de kraanvogels zijn minder onder de indruk als het zo warm is. Voor het eerst ground hornbill gespot, een ongelovelijk lelijke grote vogel.

Nog steeds raar weer, we dachten dat we een regenbui inreden maar da bleek een stofstorm te zijn van meer dan een uur. Erg leuk (in het begin). We eindigen in Andirni bij Falama zijn familie met een onweersbui en weerlicht aan de horizon. Woensdag achterlijk vroeg opgestaan denkende dat het nog steeds nacht was. Bijna tegen een leeuw opgereden in het park. In het bosje waar we op af reden zat een paartje die redelijk gederanged werd door onze aanwezigheid. Meteen de auto achteruit gereden om de mensen die achterop stonden in de auto te laten stappen. Je weet maar nooit... Het mannetje valt uit en likt het vrouwtje die zich aanbiedt aan het mannetje waarna Leon een mooie foto heeft geschoten van twee neukende leeuwen. We hebben ze maar met rust gelaten. Falama probeert de andere toeristen die we later tegenkomen om de tuin en niet naar de leeuwen te leiden en kan daar erg om lachen.

Ons vast 'restaurant'-vrouwtje Tjamma is inkopen aan het doen in Nigeria en er is deze week een vervangster die haast *nog* betere folere maakt met een boel pinda's erdoorheen wat daardoor erg lijkt op satehsaus. Tussen twee happen door volgt er Arabische les. Tjamma en kok lachen zich helemaal dood om de foto van Leon met de parende leeuwen op zijn digitale camera, de vrouw van Falama in Andirni was er redelijk geschokt van.

Bij het 'douchen' in Andirni twee schorpioenen tegengekomen die waarschijnlijk door de regen naar buiten zijn gelokt. Jonathan is ze blij aan het spiezen. Toch maar weer eens wennen aan je schoenen uitschudden bij het opstaan...

Het leek er even op dat de auto het opgaf omdat de radiateur erg veel water aan het lekken was. Dat is niet echt praktisch met deze temperaturen. Gewoon veel liters water erbij plempen werkt.

Donderdag. Omdat we in Andirni hebben geslapen geen ontbijt. Vroeg hetzelfde paartje leeuwen gespot in het park. 's Middags zijn we gaan posten met een andere gids bij Bodelaram en met zonsondergang kwam het paartje leeuwen drinken. Niet al te veel kraanvogels gezien. Wel veel andere vogels in alle rust kunnen begluren.

Vrijdagochtend langs de weg vanuit Waza naar het noorden aan het kraanvogeltellen geweest. De beesten komen er in de millet-velden eten en smeren hem dan weer het park in. Judith ziet meteen kans om haar Arabisch te oefenen op de herdersfamilies die langskomen om te kijken wat die blanken nu weer van plan zijn. Een man komt aanfietsen en bonjourt waarop ik antwoord in het foulfoulde en Judith er in het Arabisch doorheen groet. Sjeez. Rond negenen zijn de kraanvogels vertrokken en is er alleen nog een dorpsgek over die een redelijke immitatie van een wereldradio doet: "Allah is the best god!" en veel onbegrijpelijke talen erachteraan.

Het is Olga haar laatste week hier en daardoor moeten er veel fotos geschoten worden van de mensen in Waza en Andirni.

's Avonds is er een lange discussie over het kind van Falama wat al twee maanden last van de darmen heeft en of wij misschien mee betalen aan de operatie. We gaan eens kijken wat het kost in Maroua.

Zaterdag. Er is een kamaroenese student (Honore) aangekomen die problemen heeft met de auto. Gelukkig lost het probleem zichzelf op en hoeven we geen auto terug te slepen naar Maroua. Honere deranged door het park in te sneaken zonder gids. De assistent conservateur is niet echt blij. Teruggereden naar Maroua over Andirni en meteen savonds door naar restaurant Porte Mayo waar eend met mango en aardbeien toe op het menu staat. Het is weer verschrikkelijk ;)

Komende week zijn we in Maroua op het cedc. Het plan is (nu) om vanaf de 18e zaterdag het veld in te trekken om wat voorbereidend werk te doen voor de leeuwenoperatie die op 24 april los gaat tot de 28e. We mogen mee leeuwen vangen. Er komt een veterinair over en een ploeg mensen gaan mee met drie autos om leeuwen te verdoven en ze een radiohalsband om te doen om ze te kunnen tracken. Erg leuk.

Een dikke zoen uit Kameroen,
Judith en Maarten
btw, als je belt is er de mogelijkheid om goedkoop te bellen via 0900-1527 Via de sprekende computer kun je ons nummer (met landcode 00237) intiepen en dan afsluiten met een #. De kosten naar kameroen zijn dan 25 eurocent per minuut.

e-mail van 28 april
Allah akbar!

Dinsdag 20-4 redelijk op tijd vertrokken met één van de chauffeurs van het cedc, Fidel, om nog in Maroua achteruit tegen een mercedes op te rijden. Die aap rijdt achteruit een benzinestation op zonder achteruit te kijken. Er onstond meteen een klein opstootje maar er is niemand gelynched. Helaas.

Onderweg naar Waza heeft Fidel één keer de weg kwijtgeraakt en is hij bijna over Leon heengereden. Leon gaat al niet zo lekker, hij loopt als een tachtigjarige en kreunt veel. Hij heeft nu deep-heat zalf gevonden voor zijn rug: "oei, ik gloei". Judith: "Hoei, ik groei!" (rompvet).

Woensdag achterlijk vroeg op voor de leeuwenjacht en ik weet er eentje te spotten. Een olifant gevonden die is aangeschoten door stropers en vervolgens na een kilometer gerend te hebben voor de camera van een toerist is overleden. De gidsen uit het park hebben het beest verbrand om het karkas nutteloos te maken voor de stropers. Savonds storm regen en geen stroom en veel stof.

Donderdagochtend een vrouwtjesleeuw gespot die we een stukje volgen tot Falama het mannetje aan de andere kant van de auto ondekte. Smiddags is de leeuwenequippe aangekomen met de veterinair Bas en zijn maat Simon. Simon houdt van elektronische speeltjes en heeft walkie-talkies meegenomen die gretig aftrek vinden bij de biologen.

Na een uurtje zien we hetzelfde mannetje van die ochtend en de andere auto spot tegelijkertijd het vrouwtje wat tot goed wat verwarring leidt. Bas wint drie bier door het mannetje vol in zijn staart te raken. Vijftien minuten later staat Judith met een thermometer in het beest zijn aars om te kijken of hij het een beetje overleeft. Het zal ook eens niet. We rijden één auto kapot op jacht naar het vrouwtje om een biopt van het beest te nemen zonder succes, dat maakt 1:1.

Vrijdagavond een calling station opgezet bij Bodelaram waar een paartje leeuwen op af komt. Calling station is een soort ghostbuster-mobiel 4wd met gigantische speakers op het dak en een geluidsband met een uur plezier met hyena en wildebeest geluiden. Werkt nogal op de lachspieren.

We zien het vrouwtje een serval vangen aan de rand van de mare. Go poessie! Bas probeert het mannetje te verdoven met een pijl in zijn kont maar die is waarschijnlijk in zijn lies terechtgekomen waardoor de verdoving niet aanslaat. Na de pijl sloeg het beest op de vlucht en zijn we hem twee keer kwijtgeraakt in het pikkeduister en hoge gras toen we dichterbij kwamen. Daarna folere met de hele groep bij camma die een beetje schuchter is onder de aandacht. moeh?

Zaterdag zijn we het meest achterlijk vroeg op ooit opgestaan en hebben een calling station opgezet rond kwart voor vijf smorgens en geen drol gezien. Simon begint over de radio over de white-tailed koekadoe vogel die in buurt gesignaleerd schijnt te zijn en maar eens in de twintig jaar gespot wordt. Navragen bij onze vogelkenner Judith leidt tot de naam Lambipornis leucodotis die in de boom bij de reuzenslakken schijnt te zitten (onze chauffeur heet Stephen Lambi), het blijkt later een biertje te zijn.

Er rijden twee nederlanders van care mee die het presteren om bij het posten drie keer hun autoalarm met lichten te later afgaan. sjeez. Ondertussen is ook onze auto gaargegaan op de vele olifantsporen. We krijgen een lift van de mensen van care met Leon voorin. Erg leuk. Leon: "sla hier maar rechtsaf, de bosjes in." De chauffeur kijkt een beetje bedenkelijk (we rijden in een witte gloednieuwe 4wd door bosjes en takken die erg veel lawaai op de lak maken). Na een paar minuten besluiten ze dat ze hier niet zo blij mee zijn en zoeken we de zandweg weer op (na een redelijke omweg door Leon).

Smiddags een boukaroe in het opperluxe campement genomen met airco en zwembad. jeeh. Gezwommen tussen de bootsmannetjes, zwaluwen en white-throated bee-eaters. Er is smiddags weer een auto gemaakt en dus kunnen we mee op jacht.

Bij het posten bij louloumbaya hoort Judith twee leeuwen door het gras kruipen en drinken bij de mare. De andere auto gooit er een spotlight op en zien het vrouwtje aan voor een hyena. Het lukt ons niet om op tijd radiocontact te krijgen met ze waardoor de leeuwen weglopen. Het terrein is dermate slecht dat we ze niet goed kunnen volgen en het wordt afgeblazen. Geëindigd bij de bar van het campement met goeie verhalen van Bas en Simon. Enigszins lollog kruipen wij om één uur ons bed in waarna de wekker om kwart voor vier gaat. auwtch.

In een moment van inspiratie besluit Stephen om naar Tchikam te rijden op de vloedvlakte. We hebben al deze tijd niet de vloedvlakte opgekund omdat volgens onze gids Falama het daar te nat is om te rijden. De weg is uitzonderlijk goed en Tchikam is de mooiste mare in het park met veel beestjes eromheen en bosjes waar leeuwen gek op zijn. We vinden ook wat stropers-barbeques, fuiken en een heel kanalenstelsel om de vissen in te vangen wat ons het donkerbruine vermoeden geeft dat het daar helemaal leeggestroopt wordt.

Op de weg terug naar Maroua krijg ik de vingertjes te pakken van één van de kleine kinderen die langs de weg op je auto afkomen waarna de vingertjes gretig door het raampje komen kruipen. Met zijn allen geëindigd in porte mayo met het ijsberenspel wat ons de hele avond heeft vermaakt (bier zou ook van invloed kunnen zijn). De nederlanders van care vragen aan Simon of hij nog van plan is om kameroen nog een keer te bezoeken, Simon: "ja, maar dan met een bommenwerper". Petra komt ook nog opdagen en kan bier bij de nachtwaker regelen en is verduveld goed in het ijsberenspel. Bas verdwijnt op een gegeven moment om drop te halen waarna hij zijn bed is ingedoken. Simon en Bas hebben geld over en besluiten de hele avond te betalen. Aardige jongens.

Volgende dag met katers wakker geworden en een relakst tentje gevonden om te lunchen met pidgin-engels sprekende mensen en een verliefde Judith. Maarten ook in zwoele staarmodus. Alcohol maakt traag. Hopelijk zitten Bas en Simon vanavond op het vliegtuig, maar je weet het nooit met "air peut-être". Wij savonds bij chez emanuelle met Stephen zitten praten over de situatie in Waza. Hij verteld ons dat hij besloten heeft ons niet meer het park in te laten gaan omdat hij het niet veilig genoeg vindt met de stropers die er op dit moment in grote getale rondkruipen. Kuuuuut. Daarnaast schijnt het nog veel erger te worden als de olifantstropers op de olifanten afkomen die na de eerste regens het park inkomen. Het alternatief zou zijn dat we buiten het park op zoek gaan naar kraanvogels. hmmm. Misschien is Benoue (park ter hoogte van Garoua) een optie. Zodra wij weten hoe dit onderzoeksdrama afloopt vertellen we u meer, lieve lezer.

Judith ziet een lichtpuntje omdat ze nu toch misschien naar die lan-partie op de 2de juli kan gaan. ADdIcT!

Grote vrienden-familie knuffel en veel warrrrmte,
Maarten en Judith

e-mail van 21 mei
Massameel nummer veel

Hoi iedereen,
Tijd voor nieuwe sub-objectieve :P berichtgeving uit donker afrika!

Hier zijn wij in goede doen. We hebben het veld verruild voor de decadentie van Maroua. De tijd van opstaan in het veld is hier tot bedtijd verworden.
Ondertussen timmeren wij aan de weg om de presentatie voor vrijdag af te krijgen tussen het uitkateren door. Vrijdag presenteren wij namelijk ons werk hier en daarna leveren we ons veldverslag in. Het is gedaan! Wij gaan nog naar de zoete palmstranden in Kribi en dan komen wij heerlijk onuitgerust terug van een verkort (nieuwe vliegdatum 25 juni) verblijf alhier.

Deze jonge onderzoekers danken hun losgeslagen -de voordien dagelijkse bierfles is meervoud geworden- houding aan de tragische ontwikkelingen op werkvlak de laatste tijd.
De laatste veldperiode was voor ons enigzinds een ontgoocheling daar er beduidend minder te onderzoeken was buiten het Waza park. De lieve lezertjes herinneren zich natuurlijk nog uit de vorige berichtgeving dat na het tegenkomen van naargeestige jagerspersonen ons de toegang tot de werkvloer werd ontzegd. Zodoende werd ons het uiterst matig dependance aangeboden dat de Logone-vloedvlakte heet. Er moet gezegd worden dat, naast onze pogingen om serieus hard te werken in een gebied zonder onderzoeksobjecten, het toch een fijn voorschot was op de vakantie in het zuiden die gaat volgen.

Een overzicht in vogelvlucht van de afgelopen 14 dagen:
Ten eerste was er de officiele installatie (ander woord voor zuipfestijn om 14:00 beginnend) van coordinateur Jean-Pierre. een werkelijk weergaloze happening waarbij de gouverneur (dezelfde als waarbij wij na de overval in de banken zaten) begeleid door een grillot (professionele schreeuwlelijk) JP installeerde als Chef d'antenne. Vervolgens werd er gezopen en door menig zat kameroenees gespeeched. Wij vonden het hilarisch.

Daarna volgde onze laatste veldperiode. Dit keer helaas niet naar Waza dus, maar naar de met kleine dorpjes bestippelde vloedvlakte. We zijn wel eerst naar Waza dorp gereden om alle spullen uit de cas de passage op te halen, en natuurlijk om afscheid te nemen van Camma en Fana, onze favoriete restaurantvrouwen. Judith kreeg van allebei een sjaal cadeau, en met z'n allen een laatste lunch folere gegeten.
Dat hadden we beter niet kunnen doen -'s avonds strandden we onderweg naar Andirni met 5 lekke banden in Pete en bleven daar bij een vriend van Hamidou slapen. We hadden alleen even vergeten voor het slapen de positie van het toilet te achterhalen....
Ons laatste middagmaal begon midden in de nacht te broeien en Leon, Judith en Maarten hebben als vriendelijke dank het halve terrein van de gastheer ondergeflatst. Ook eenmaal moest de centrale dorpsboom het ontgelden. Gelukkig lag er een berg zand in de buurt waarmee alle vlaaien esthetisch overdekt konden worden.

's Ochtends de bandjes geplakt en vervolgens doorgereden naar de familie Falama. Vanuit Andirni naar ommuurd dorpje Zina aan de rivier Logomatia gegaan en daar twee dagen verbleven.
Het regenseizoen is trouwens aardig aan het inzetten hier, we hebben nu afgelopen 10 dagen 4 keer regen gehad! Zowel in Zina als daarna in Andirni een flinke storm meegemaakt.

We hebben bedacht van de week dat Leons gris-gris (voodoo) om leeuwen aan te trekken ook wapens aantrekt. Wederom een stroper met een geweer tegengekomen, dit keer dus buiten het park, en deze man had zijn geweer wat verderop neergelegd en was mooi weer aan het spelen toen wij langsreden. Falama zag het geweer liggen en begon eraan te kloten. Na 5 minuten schreeuwen dat hij met z'n poten van het geweer af moest blijven en in de auto moest komen zitten liet hij eindelijk los en zijn we weggereden. Echt een superstomme actie, aangezien de eigenaar van het wapen het logo op de wagen goed heeft gezien en nu dus de volgende CEDC auto als verdacht zal worden aangemerkt door de stroopgemeenschap. Plus het feit dat 5 jaar geleden in precies zo'n situatie de vader van Hamidou de chauffeur is doodgeknald en de vrouw van onze nederlandse begeleider Hans in haar arm is geraakt. Ook toen was er een gids die wilde stoppen en begon te klieren aan stropersspullen. Vervolgens lagen er in een bosje naast de auto, wat niemand had gezien, twee nerveuze stropers die de trekker hebben overgehaald.
Nou ja alles goed en wel, het was toch de laatste veldperiode dus boeiuh!

Verder zijn wij in de veldweek lang de Logone (grensrivier) naar het Maga-meer gereden (ook op de grens met Tsjaad). Bij Maga jawel jawel een NIJLpaard gezien in de LOGONE ;) We dachten dat het noooit zou gebeuren.
Op de terugweg uit Andirni Falama, Fane en de baby meegenomen om de baby te laten opereren in Maroua. Zij heeft nl. een navelbreuk (hernia umbilicale) wat op zich niet zo'n probleem is maar haar darmpjes waren teveel bekneld dus vandaar.
Aldus hier in Maroua hebben we ons weer schandelijk misdragen in de bar-street. Bier bier bier.... En natuurlijk wulpse tjechin Petra. Vanavond wéér een feestje...

groetjes van Maarten en Judith

e-mail van 29 mei
Rhumsiki met foto-materiaal.

Yihaa,
kort maar krachtig deze: met fotomateriaal.
Tripje naar toeristisch oord in de buurt gemaakt, genaamd Rhumsiki. Het ligt op de grens met Nigeria, en voor alles wat er te zien valt moet je betalen. Hebben we dus niet gedaan, het panorama was al spectaculair genoeg. Onderweg naar Rhumsiki op de markt in Tourou geweest waar er een bergvolk dingen komt verkopen. De vrouwen van dit volk hebben allemaal een kalebas hun kop waaraan te zien valt of de vrouw in kwestie ongetrouwd, getrouwd of weduwe is. Best melig.

Het geval was met dit dagtripje, dat het de bergen in ging. Het regent daar nu elke dag, zo ook de dag dat wij vertrokken. Het was hoog en niet droog en dus KOUD! 15*C ja KOUD! Ongeloooflijk dat we dat nog mochten meemaken hier na 3 maanden hitte. De rotsformaties rond Rhumsiki zijn een beetje Colorado-achtig en zeer spectaculair (foto). Veel gekke beestjes gezien ook, waaronder copulerende duizendpoten (foto). Verder hebben we er gegeten bij DOn Quichote (jaja hij leeft nog) die een proefsessie maakte met zgn. lokaal voedsel wat later bleek te zijn: brood met knoflookolie, pizza, en spiesjes vlees met gebakken aardappeltjes. Lekkkerrrr maar zeer niet lokaal dus.

De volgende dag hebben we het wel geweten trouwens, onze buiken waren het er minder mee eens. We zijn 's ochtends nog een beetje gaan rondrijden in de omgeving. Hamerkop gezien (reigersoort-foto) en orchideeen en aronskelken (foto's). 's Middags weer teruggegaan naar Maroua en ons zoals gewoonlijk bezat. Was erg gezellig met melige peace-corps amerikanen. Geen wonder dat we ietsjes vervadsigen. We zuipen, dan zijn we de volgende dag te gaar om nog iets te doen. Driemaal raden waar de biercalorieen blijven :) Ach ja maar weer spartaans doen in NL als we terug zijn!

Liefs en groetjes,
Maarten en Judith

Judith en Maarten gaan naar Kameroen

Een sprookje voor mensen die gefascineerd zijn door biologen

	Kaart van Kameroen
	Hallo allemaal
	Hallo luitjes
	Hoi hoi meer nieuws
	A'djamna
	Hoooi allemaal
	Hoi mensjes
	hallo beste mensen
	Adjamna
	Waza National Park
	Allah ackbar!
	Massameel
	Rhumsiki
	Zorknoth
	misinterpretaties
Expand - Collapse